این جا دنیای من است...

کلبه ای دارم به وسعت تنهایی...

زیر آسمان نیلی رویاهایم...

دهکده ای به لطافت آرما...

دهکده ای که ورود بی وفایان را به آن منع کرده ام...

سال نو نزدیک است...

بوی خوش خاطراتم از پستوی زمان می آید...

مهربان کده ای ساخته ام...

روزهای دلتنگی ام را مرور می کنم...

با صدای مترسک قصه ها که زمزمه می کند...

این جا همه چی در هم است...

گل های دنیای من همیشه خندان اند...

منم و روزهای خوب زندگی...

همه را هدیه های خدا می دانم...

حتی تمام دل خستگی هایم را...

ستاره گمگشته آرزوهایم را پیدا کرده ام...

شب را به خدا می سپارم...

زیباترین طلوع زندگی یعنی عشق...

من و این کلبه حقیر...

من و تمام سکوتی که می خواهمش...

من و سقوطی رویایی به آغوش تو...

ناگفته هایم را رنگ خواهم زد...

با خوش رنگ ترین آبرنگ از جنس عشق...

دیگر عاشقی در نهایت تنهایی نیستم...

دلم باران می خواهد...

دختری از اهالی باران طراوت را هدیه داد...

دهکده از آن ماست...

تا که لبخندت غریو عشق کلبه ام باشد...

کلبه ام رنگ و بویی گرفت...

جانی گرفت...

لبخند بزن عزیزم...